{"id":2110,"date":"2017-03-28T11:18:58","date_gmt":"2017-03-28T11:18:58","guid":{"rendered":"https:\/\/nikt.net\/?p=2110"},"modified":"2017-03-28T11:18:58","modified_gmt":"2017-03-28T11:18:58","slug":"papiery-na-bruku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nikt.net\/?p=2110","title":{"rendered":"Papiery na bruku"},"content":{"rendered":"

Jednym z w\u0105tk\u00f3w, historyjk\u0105, obrazem, kt\u00f3ry zach\u0119ci\u0142 mnie do u\u0142o\u017cenia ksi\u0105\u017cki z zapisk\u00f3w Barbary \u2013 by\u0142a opowie\u015b\u0107, co zabawne mo\u017ce jako\u015b, o polskim punku. Fragment w\u0142a\u015bciwie: o Jacku \u201eLutrze\u201d Lenartowiczu<\/strong><\/a>, muzyku i performerze, w rozmowie z jego partnerk\u0105 Ul\u0105 Antoniak<\/strong><\/a>. Ona zreszt\u0105 te\u017c tw\u00f3rca: re\u017cyser. Umieszczona w \u201eObok<\/strong><\/a>\u2026\u201d, zacytujmy.<\/p>\n

Urszula Antoniak<\/strong>: \u2013 Nie mog\u0142am sobie ze \u015bmierci\u0105 Jacka poradzi\u0107, umar\u0142 po p\u00f3\u0142rocznej walce z chorob\u0105 w naszym mieszkaniu. W pewnym momencie powiedzia\u0142am sobie, \u017ce musz\u0119 dokona\u0107 nowego startu w \u017cyciu. Wyrzuci\u0142am wszystko, co do niego nale\u017ca\u0142o, z wyj\u0105tkiem gitary.
\nPatrzy\u0142am, jak ludzie na ulicy grzebi\u0105 w jego rzeczach. Pomy\u015bla\u0142am, \u017ce je\u015bli rzeczy s\u0105 naszym przed\u0142u\u017ceniem, to r\u00f3wnie\u017c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce my jeste\u015bmy przed\u0142u\u017ceniem rzeczy. Co si\u0119 stanie, kiedy o danym cz\u0142owieku nic nie wiemy? Jaki b\u0119dzie nasz stosunek do tej osoby? W takiej sytuacji znajduje si\u0119 wielu emigrant\u00f3w. W Holandii miejscowi nie znaj\u0105 jego rodziny, przesz\u0142o\u015bci. Sam emigrant te\u017c Holendr\u00f3w nie zna\u2026 <\/p>\n

Cyt. za \u201eObok<\/strong><\/a>\u2026\u201d str. 181; \u017ar\u00f3d\u0142o: www.polonia.nl<\/a>; 2009 r.\n<\/p><\/blockquote>\n


\n\u2026
\nPo Barbarze, po \u201eludziach-Nikt\u201d te\u017c zostaje wiele papier\u00f3w (\u201e\u015bmieci\u201d), kt\u00f3re rodzina zwykle wyrzuca, po \u015bmierci. I s\u0142usznie: zwykle s\u0105 to stare rachunki za pr\u0105d, niewa\u017cne legitymacje, papiery z pobytu w szpitalach\u2026
\nWa\u017cne tylko dla nich.
\nCz\u0119sto nawet nie, ot: zosta\u0142y, bo \u201esi\u0119 przyda\u201d.
\n\u2026
\nAle czasem \u2013 s\u0105dz\u0119 \u2013 warto si\u0119 skupi\u0107. Pochyli\u0107. Ot, kartka z zeszytu Barbary, wiele ich zapisa\u0142a (\u201ekto by mia\u0142 czas to czyta\u0107\u2026\u201d). Wiersze, banalne raczej. Notatki, historyjki o ludziach, o sobie \u2013 te s\u0105 zwykle, s\u0105dz\u0119, lepsze: dowcipne, kr\u00f3tkie, czasem a\u017c bole\u015bnie trafne (chyba, bo cz\u0119sto nie znamy nie tylko opinii, ale nawet niekiedy samej tej drugiej strony).
\n\n\t\t