Najsmutniejsza część książki.
Mam jeszcze spisane świadectwa dwóch więźniarek¹. Które oczywiście mogły poświadczyć to, w co same uwierzyły: każdy pisze o sobie. Te świadectwa zresztą mało, nic prawie nie mówią o Barbarze, zaś sporo o tym, co przeżyli świadkowie.
Potwierdzenie raczej.„Państwo Nikt…” str. 12
Lista miejsc pracy Barbary, z początku lat 70. Może brudnopis, zapewne do papierów o rentę inwalidzką.
czytaj dalej
To „druga noga” wydawnictwa, tzw. picture book, forma, która ma już swych klasyków. Czyli książka-uzupełnienie, książka-interpretacja. Powstawała, gdy pierwsza – historie spisane – już miała dość wyraźną strukturę, nieco konkretów…
czytaj dalej
Kto na zdjęciu (poza Barbarą: ona z prawej) i które to było sanatorium trudno dziś ustalić, być może największe („Olin”, ul. Borowa, pracowały tam jako pielęgniarki również byłe więźniarki z KL Ravensbrück; to może jakiś trop).
„Olin” spłonął w 2008 roku.
mr m.
…
najlepiej napisać do mnie: mr makowski
