Jedną z licznych – jak je nazywam – mitologicznych historyjek mego ojca jest ta, iż jego obraz pojawia się w „Złym” Tyrmanda (1955), w opisie wizyty w galerii. Może: dawno czytałem tę książkę, nie jestem jej fanem, nie pamiętam¹. Prędzej w „Życiu towarzyskim i uczuciowym” (ukończona: 1964; r. wyd. 1967 w PRL), tam więcej podobnych klimatów, środowisk…
Przed Krokodylem nadział się na krępego faceta w welwetowych spodniach i czarnym swetrze, rozciągniętym bestialsko przy szyi i wiszącym do kolan.
Niedoręczony. I to jednak Siekowo, nie Kościan: filia czy oddział. Przynajmniej czas jakiś, może przeniesiono ją ze szpitala głównego. (W książce umieszczam Barbarę w Koscianie właśnie, wnioskując, niesłusznie, również i z tego telegramu: niżej przecież jest i Siekowo, warto czytać uważnie.)
O tych zakładach psychiatrycznych, do których trafiła po ich rozstaniu, nie zliczę ile ich było – kilka wierszy też napisze. czytaj dalej
…być może Osiejewski To chłopak czy ksiądz? „Reginie” sugeruje, że raczej ten z prawej… A jeśli, to według notatek, nie moich jednak, z chaotycznych rozmów z Barbarą, już w XXI wieku, mógłby to (?) być Jan, syn Cezariusza (Cezarego?) i Weroniki Osiejewskich.
I tu mam problem: wg komercyjnego serwisu MyHeritage Osiejewscy – których zdjęcie, a dokładniej kopię oryginału, lecz wykonaną dość dawno, może nawet jeszcze w latach 40. ub. wieku, też mam, z papierów po Barbarze (zdj. niżej) – mieli dzieci, lecz z innymi imionami (np. Edmund, Piotr…) jak te, które wychodzą mi z notatek. U mnie jest np. Józefa, później Hałas, babcia Barbary, matka Wiktorii. Poza tym, w innej notce Barbara wspomina, iż ojciec jej babci miał na imię Wincenty („Państwo Nikt…” s. 190). A więc nie Cezariusz. I tak dalej. … Co robić? Szukać, sprawdzać – wpaść w to szaleństwo genealogiczne, które wciąga tak łatwo, ale wyjść z niego trudniej? To trochę ironia, lecz sprawdzanie rzeczy sprzed stu i więcej lat, w kraju, w rejonach, gdzie papiery tak często płonęły…
